Atrakcje regionu

Na terenie Bielska-Białej, w dzielnicy Mikuszowice, znajduje się ciekawy kościołek drewniany o dużych walorach zabytkowych. Świątynia ta pod wezwaniem św. Barbary położona jest na prawym brzegu rzeki Białej, w centrum dawnej wsi Mikuszowice Krakowskie. Kościół pochodzi z 1690 roku i należy do jednych z ostatnich w tej części Beskidów drewnianych budowli sakralnych.

Kościółek posiada wysokie walory zabytkowe. Stanowi przykład tradycyjnej ciesiołki małopolsko-śląskiej z końca XVII wieku. Składa się z prawie prostokątnej nawy, sześciokątnego prezbiterium, zakrystii od strony wschodniej i wieży z prostokątnym przedsionkiem. Są one konstrukcji zrębowej, zbudowane z wielkich belek oszalowanych z obu stron. Wieża posiada konstrukcję słupową, oszalowaną, o lekko pochylonych ścianach, sylwetkę przysadzistą, z pozorną izbicą u góry. Wieża zwieńczona jest sześciobocznym hełmem w typie cebulowatej bani z galeryjką i krótką iglicą, z zawieszonym dzwonem. Hełm ten jednak jest dodatkiem XIX-wiecznym. Budowla nakryta jest mocno spadzistym dachem, znacznie wyższym nad nawą, pokrytym w całości gontem. Wokół ścian biegną oszalowane soboty, używane jako miejsce schronienia czy odpoczynku wiernych.
Budowlę otacza zwyczajem średniowiecznym stary cmentarz, ogrodzony na planie koła belkami wiązanymi na zrąb, z dwiema bramami pokrytymi daszkiem. Znajdujemy tu jeszcze kilka kamiennych płyt nagrobkowych z XIX wieku, m.in. zasłużonych fundatorów - rodziny Międzybrodzkich.
W wyposażeniu wnętrza świątyni najcenniejsze są malowidła. Wykonał je w 1723 roku mistrz malarski z Bielska Johann Mentil za sporą sumę 180 talarów. Barokowa polichromia pokryła pułapy, ściany, kazalnicę i balustradę chóru. Utrzymana w żywych, pastelowych kolorach przypominających stare gobeliny nadaje wnętrzu jednolity charakter. Na polichromię składają się następujące motywy: pilastry jońskie dzielące rytmicznie ściany nawy i prezbiterium na szereg pól, postacie Apostołów na pilastrach, postacie Chrystusa, Matki Boskiej, św. Jerzego, św. Mikołaja, Izaaka, medaliony z wizerunkami Ewangelistów, a na pułapie typowe, barokowe apoteozy - św. Trójcy (prezbiterium) i św. Barbary (nawa). W polach ścian znajdują się najważniejsze sceny - 8 obrazów z życia i męczeńskiej śmierci św. Barbary. Są to - w prezbiterium: "Ochrzczona przez św. Jana", "Odrzucenie starających się", "Odnalezienie kryjówki i ukaranie", "Chłosta", w nawie: "Chrystus nawiedza św. Barbarę w więzieniu", "Powtórne męczeństwo", "Barbara w wieku dziecięcym" i "Ścięcie". Wszystkie te scenki są podpisane po polsku, ówczesną gwarą ludową. Wszystkie przedstawienia ponadto otacza przebogata dekoracja roślinno-owocowa, wypełniająca szczelnie całe wnętrze. Rzadko już można spotkać tak żywą i piękną barokową polichromię.
Godnym uwagi są także obrazy w ołtarzu głównym, uratowane prawdopodobnie z poprzedniego kościółka. Główny obraz przedstawia uśmiechniętą św. Barbarę, patronkę świątyni. Po bokach mniejsze obrazy ze św. Katarzyną, Barbarą, Wojciechem i Stanisławem - a więc patronami Polski i diecezji krakowskiej. Obrazy pochodzą z XVII wieku. Warto dodać że przed rokiem w prezbiterium znajdował się wspaniały i sławny tryptyk gotycki, malowany tempera na desce, a znany jako "Tryptyk z Mikuszowic".
Mikuszowicka świątynia posiada też piękne rzeźby. Najpiękniejsza z nich to lipowa, pozłacana statua Matki Boskiej z Dzieciątkiem, datowana na lata 1420-30. W kościele znajdują się jeszcze dwa późnobarokowe posągi św. Jana i św. Łukasza przeniesione tu ze zboru w Białej oraz dwie kamienice kropielnice z XVIII wieku. Ponadto w ołtarzu głównym zwraca uwagę rokokowe tabernakulum, pochodzące z dawnego kościoła parafialnego w Wilkowicach.
Nad wejściem w nawie mieści się typowy chór muzyczny, rozbudowany w XIX wieku, z nowszymi organami. Przedsionek pod wieżą posiada już wystrój współczesny.
Piękno Mikuszowickiego kościoła dostrzegali artyści. Odwiedzała go Maria Konopnicka podczas swego pobytu we wsi. Kilkakrotnie malował go znakomity akwarelista Julian Fałat.
Warto przyjechać do małego kościółka w Mikuszowicach, w którym możemy spokojnie usiąść i podumać o Bogu, zbójnikach i dawnych polskich czasach, wdychając woń starego drzewa.

Źródło: Fragmenty tekstu z ulotki "Drewniany kościółek św.Barbary w MIKUSZOWICACH"